12 november

Op een vroege donderdagochtend 05.30 uur verzamelde een groot gezelschap zich ten huize Jan Katteler om samen met de PPL de traditionele novembertrip naar het Poolse Lesna te maken. Na een lekker bakkie koffie konden we rond half zeven aan de reis begonnen. Sommigen iets later omdat eenmaal op weg bleek dat toch de paspoorten waren vergeten.

Traditiegetrouw wordt er fors doorgereden om al ver in Duitsland de eerst tussenstop te maken. De  middaglunch is zoals gebruikelijk bij de voormalige Oost Duitse grens. Dat PPL hier al veel is geweest, is herkenbaar aan de pop van een Duitse kok die bij de deur van het restaurant staat. Piet Emans laat zien dat de arm is vastgelijmd zodat de PPL gangers geen rare fratsen meer uit kunnen halen.

Bij Görlitz wordt de grens naar Polen overgestoken om de laatste kilometers naar Lesna te maken.  Edwin Rutte en André Vlug hebben niet veel geluk deze middag doordat de turboslang van de auto van Edwin het begeeft. Na diverse telefoontjes en hulp van de Duitse politie arriveert na 2 uur de Duitse wegenwacht. De auto moet in een garage worden gemaakt. De auto wordt weggesleept en Marcel de Vries – die al in Polen aanwezig was – is zo vriendelijk André en Edwin op te halen. Onderweg laat Marcel zien dat in Polen nu ook gebruik wordt gemaakt van snelheidscamera’s. Oppassen dus.

Als de anderen al ruim aan het eten en bier zijn begonnen arriveert het tweetal enkele uren later. Het mag de pret niet drukken. De keuken laat alsnog het avondeten op tafel komen en het tweetal mengt zich geruisloos in de groep. Ook de gebruikelijke tolken Poolse en Duitse Kasia zijn dan al in het hotel aanwezig. Na het eten wordt nog lekker een drankje gedronken. De Poolse barkeeper krijgt de naam Jansen maar lijkt het allemaal goed te vinden. Enige verwarring  ontstaat hoe laat eenieder nu precies de volgende ochtend aan het ontbijt wordt verwacht. Maar de volgende ochtend is toch iedereen mooi op tijd.

13 november

Na een lekker ontbijtje vertrekken we in de ochtend naar de Poolse lagere school in Grabiszyce. De school blijkt maar moeilijk het hoofd boven water te kunnen houden. Echt veel steun van de gemeente wordt niet verkregen en er is dan ook een nijpend probleem of de school de hele winter wel verwarmd kan worden.  De PPL besluit bij te springen en de blijdschap van de directrice is  ontroerend om te zien. De school doet erg zijn best om diverse leuke projecten te organiseren om te laten zien dat de school bestaansrecht heeft.

De 2^e stop is het plaatselijke ziekenhuis. Ook hier kunnen nog veel spullen worden gebruikt. De PPL heeft al veel bedden naar dit ziekenhuis gebracht.

Er wordt gesproken over een  volgende lading.  De situatie in een Pools ziekenhuis is toch anders als wij hier in de Randstad gewend zijn.

Hierna wordt richting gezet naar het Poolse blijf-van-mijn-lijf-huis. Ook hier worden we gastvrij ontvangen. De situatie daar is behoorlijk verbeterd ten opzichte van een jaar geleden. Er is een nieuwe directrice.

Het huis is nu ook in eigendom. De vrouwen kunnen daar maximaal een maand of 6 blijven. Maar ook langer als het echt noodzakelijk is.

Later die middag zetten we in naar Luban. Hier wordt na een korte stadswandeling de lunch gebruikt in een etablissement dat pas is geopend.

Iedereen doet erg zijn best maar de accommodatie heeft toch nog wel te kampen met enkele kinderziektes. Zo krijgen sommigen pas eten wanneer de anderen al klaar zijn. Maar dit mocht de pret niet drukken.  Edwin krijgt te horen dat zijn auto is gerepareerd en hij hem morgen weer kan ophalen.

Op het moment dat we naar het hotel terug gaan zitten daar al veel kinderen van de Kinderweek te wachten. Die middag wordt een weerzien met hen georganiseerd. Ze krijgen limonade en andere lekkernijen voorgeschoteld. En natuurlijk mag de pizza ook niet ontbreken. 

De kinderen genieten vol van de foto’s en de video die van de Kinderweek zijn gemaakt.  Ook mogen ze aanstormen op de vele knuffels die weer zijn meegebracht.

’s Avonds worst als vanouds in het hotel nog lekker wat gedronken. Een groep onder aanvoering van Johan Brugman  gaat naar het nieuwe uitgangsetablissement dat een kleine honderd meter van hotel Leliwa is geopend. De oude squashbanen zijn nog te zien maar worden niet meer gebruikt. De drankjes die  er fleurig gekleurd uitzien vinden gretig aftrek. Hoeveel alcohol er nu in zit is niet altijd duidelijk maar ze smaken wel. Gerie de Vries split een drankje met André Vlug. Maar voordat laatstgenoemde er erg in heeft , is er gewoon weer een heel drankje naar binnen gewerkt.

14 november

Na het ontbijt gaan we weer vroeg op pad.  Bij het verblijf voor daklozen worden diverse spullen afgeleverd. Onder meer een tafelvoetbalspel en een spel jeu de boules.

Uitgelegd moet natuurlijk worden hoe dit spel werkt. Binnen worden we getrakteerd op diverse soorten vlees. De gastvrijheid is als vanouds. Veel spullen worden hier zelf gemaakt. Zoals sigaretten van gedroogde bladeren. De PPL krijgt een zakje mee naar huis. De sigaretten worden ook geruild voor arbeid die wordt verricht.

Op de vraag of de Polen veel last hebben van de crisis wordt ontkennend geantwoord. Ze zijn al gewend met een mindere economische situatie om te gaan. Dus dit is eigenlijk een normale situatie.

Bij de plaatselijke Sociale Dienst in Lesna worden veel spullen – onder meer kleding en speelgoed – afgeleverd.  Het blijkt dat ongeveer 10% van de bevolking een beroep moeten doen op deze organisatie. Mensen die geen geld hebben voor een cadeautje voor een verjaardag of kleding kunnen uit de ontvangen spullen kijken of er iets bijzit.

Onder de koffie spreekt Edwin Rutte de legendarische woorden uit dat zijn “turbosnake” weer is gemaakt. Iedereen schiet in de lach.

Daarna worden we warm onthaald bij de voorzitter van Most. Dit is een stichting die zich inzet voor verstandelijk gehandicapten. De voorzitter zit zelf in een rolstel maar verteld alom hoe de vorderingen zijn.

In een aangrenzend stadje is een onderkomen gevonden waardoor het erop lijkt dat de stichting zijn werk kan gaan doen en veel verstandelijk gehandicapten zelfs kunnen gaan werken.

Het is fijn om te werken dat met hulp van de PPL zaken van de grond beginnen te komen. Dat is toch uiteindelijk waar het allemaal om te doen is.

In de namiddag gaan we naar de plaatselijke voetbalclub. Een nieuwe voorzitter leidt ons rond over het complex en vertelt over zijn plannen. We krijgen de grasmaaier te zien die uit Nederland is geschonken.

Ook is er een Johan Cruyff court – door een Poolse stichting gefinancierd - in aanleg zodat het grasveld minder intensief behoeft te worden gebruikt. Dirk Akkerman inspecteert het nieuwe kunstgrasveld en keurt het goed.

De Poolse voorzitter die werkzaam is in de internet branch vertelt vol passie over zijn plannen. Chris Theyse  geeft hem een hele stapel sporttassen. Die komen goed van pas voor de spelers.

‘s Avonds gaan we eten in het vertrouwde restaurantje net naast het hotel. Het smaakt allemaal goed. Het valt op dat de vleesgerechten goedkoper zijn dan de spaghetti. Maar ja Polen is natuurlijk een echt vleesland. Hoewel de prijzen niet duur zijn, is toch wel en stijging waarneembaar.

André Vlug en Marcel de Vries praten na het eten nog wat na op het plein voor het hotel dat helemaal wordt opgeknapt. Wanneer ze terugkomen zit tot hun stomme verbazing Sinterklaas in het hotel.

De oude baas heeft erg veel praatjes. In ieder geval hebben de Poolse meisjes een zwak voor hem want ze willen allemaal met hem op de foto.

In het hotel zetten we de avond voort. Sommigen gaan naar het nieuwe uitgangsetablissement. Elma en André krijgen les hoe ze van een servetje een vogel kunnen vouwen. Erg leerzaam maar wel moeilijk.

15 november

Het is weer tijd om huiswaarts te keren. Voordat we echt goed gaan rijden wordt nog een bezoek gebracht aan het grote warenhuis. De terugreis duurt altijd langer dan heen. In Oldenzaal gaan we weer bij de Chinees eten. Er is een nieuwe gevonden. Het is een goede. Het was weer een gezellige trip. Dat er weer meer mogen volgen.

André Vlug