Toen wij begin mei in Lesna waren hebben we onder meer gesproken met de directeur van de Sociale Dienst.Vol verbazing en ongeloof werd ons verteld dat er nog gezinnen waren in Lesna die geen bed hadden om te slapen en hij voor deze gezinnen toch iets wilde doen. Natuurlijk hebben wij van PPL dit direct opgepakt en zijn we in Nederland aan de slag gegaan.
Ook hebben we gesproken met Jan, de leider van het daklozenhuis voor mannen, die ons nog vertelde dat hij de douchestoel miste bij het laatste transport. Je zal het maar missen, inderdaad.
Kochani! Pragnę z całego serca podziękować za pomoc, jaką okazaliście mi w tak trudnych dla mnie chwilach. Jestem ogromnie wzruszona faktem, iż jest wokół mnie tak wiele otwartych, przepełnionych dobrocią serc. Nie przypuszczałam, że mam tylu Przyjaciół, brak mi słów, by wyrazić moją radość i wdzięczność… Wierzę, że dzięki Waszemu wsparciu i z Bożą pomocą odzyskam zdrowie. Całym sercem dziękuję!
Mariola Kuta
Lieve allemaal,
Ik wil U graag bedanken met heel mijn hart voor de hulp die jullie mij gegeven hebt in zware tijden.
Ik ben zeer ontroerd door het feit wat ik om mij heen heb gevoeld, er zijn vele harten geopend.
Ik wist niet dat ik zoveel vrienden heb. Bij gebrek aan woorden wil ik toch mijn en vreugde zeggen.
Heel veel dank, en met jullie steun en met Gods hulp zal ik mijn gezondheid herwinnen.
Van harte bedankt.
Mariola Kuta
Laatst aangepast op zaterdag, 17 april 2010 11:51
21
maa
2010
Transport naar Lesna, maart 2010
We werden dinsdagmorgen door de vaste transporteur uit Lesna gebeld: “Jaaan, wir kommen heute mittag um funf Uhr!”. 5 uur?! Een slechtere tijd kan je niet bedenken. Hoe krijg je mensen zo gek om in plaats van lekker bij moeders aan tafel het zorgvuldig bereide avondeten een vrachtwagen in de regen en kou te laden!? We weten ook uit ervaring dat ie er niet om 5 uur is. Hij kon net zo makkelijk om 19.00 uur acte de presence geven en het was nog maar de vraag of ie in Heemstede of op de werf van Afvalzorg op de Liede zou “aanlanden”. Om half zeven zou het gaan schemeren en dan is geen voldoende licht mogelijk op de laadplaats.
Janek Haftarzyck angerufen en dat ie het kon vergeten om na 17.00 uur te laden, want dat ging stomweg niet.
“Ich komme um zwei Uhr!”(Hij schreeuwt altijd) Dat geloofde hij toch zelf niet. Toch weer mensen gebeld: Ben Staats (tot 18.00 uur), Ton Vinken, Marcel de Vries, Piet Emans (tot 19.00 uur) en Johan Brugman (tot 17.30 uur).
Duidelijk gesteld voor iedereen: na 16.30 uur wordt ie niet meer geladen, helaas.
Hij kwam om 17.00 uur in Heemstede aan. De (nieuwe) chauffeur, onwetend van onze discussie met zijn baas, wilde laden, maar ik kon hem met handen en voeten uit leggen, dat hij de rest van de avond vrij was en dat ik hem ’s morgens om 8.15 uur verder zou begeleiden. Het zou 2 graden onder nul worden, maar hij wuifde alle aanbiedingen weg en gaf de voorkeur aan zijn eigen slaapcabine.
Marioli is een meisje, die in een jaar tijd de studie Financien en Economie succesvol afrondde. Ondanks de beperkte mogelijkheden thuis studeert ze in Wroclaw. Haar ouders leggen alles opzij om hun kinderen (Marioli heeft nog een broer)te laten studeren. Zij werkten beiden in de linnenweverij Dolwis in Lesna.
…maar donkere wolken pakken zich samen …
Marioli wordt ziek. Ze is ontzettend moe en alle gewrichten doen haar pijn. Haar huisarts weet geen raad en verwijst haar naar het ziekenhuis. Hoewel menig Pool, in Nederland wonende, er voor kiest om bij ziekenhuisopname terug naar het vaderland te gaan, deden de artsen van Marioli er een half jaar over om uiteindelijk de diagnose te stellen. In die tijd lag ze permanent op bed, niet in staat om te lopen of welke krachtsinspanning dan ook. Ze werd depressief, omdat ze niet meer kon studeren en dus verder komen in het leven.
Tot de artsen de diagnose hadden gesteld: Ze had MS in agressieve vorm.
Heemstede opzijnbest.nl 
